Bij ons doet hij dat niet- even terug in de tijd

“Nee, natuurlijk niet. Ja ik begrijp het”. Niet precies wetende waar ik mee instem  of wat ik precies begrijp, besluit ik het gesprek te beëindigen en de telefoon op  te hangen. Ik bedank nog voor de moeite naar het luisteren van mijn verhaal, omdat ik weet dat deze vrouw in kwestie aan de telefoon er ook niets aan kan doen. Het  zijn de protocollen, het is  de regelgeving. Ik zet voor de vierde keer een streep door mijn opsommend lijstje, nog twee te gaan.

Hoe ga je op zoek naar een juiste basisschool met daarbij opvang voor Evan? De diagnose is duidelijk,  vanaf zijn tweede had hij al de diagnose autisme spectrum stoornis.  Niet wetende wat dat precies inhoudt of wat je te wachten staat, lieten we hem op regulier onderwijs. ‘Hij doet het goed hoor. Bij ons merken we het helemaal niet dat hij ASS heeft”. 

Ja.. Wat moet je daar op zeggen.  Bij kritische vragen als: “speelt hij met andere kindjes of heeft hij vaak repeterende bewegingen? Fladdert hij wel eens?” Krijgen we een glazige blik van de juf als antwoord terug. Na een genoeg zeggende stilte krijgen we de reactie: “hij speelt wel graag alleen. Nee, hij speelt niet met anderen. En wat bedoel je met fladderen?”

Maar de uitspraak is al gemaakt: bij ons doet hij dat niet.  Wat zegt dat over ons?  Moeten we iets anders doen? Wat doen we verkeerd?

Of is dit het voorbeeld van oplettendheid, je kind zien zoals hij is. Het blijft een gevecht, het verantwoorden van de diagnose, het uitleggen van de diagnose,  het uitleggen dat als hij zich  ‘keurig’ gedraagt, dit er later (vaak bij thuiskomst) eruit moet. Woedeaanvallen, huilbuien, schoppen, slaan en spugen. ‘Nee, dat doet hij niet bij ons. Bij ons kan hij gewoon zijn taakjes af maken. Ja, hij kan wel moeilijk stil zitten. Nee, hij praat inderdaad niet. Ja, hij kan wel uren zitten bij één taakje, daar moet je hem dan niet in storen. En hij houdt van dingen bij elkaar zetten, zoals de  juiste kleur