En dan is het radio stilte…
Onbewust loop ik naar de kast en pak ik mijn laptop. Mijn hoofd is bij mijn boodschappenlijstje voor straks, de wekelijkse boodschappen. Maar los van de regeldingen die in mijn hoofd door kunnen gaan, heb ik een alles overheersende stilte in mij. Een rustig gevoel. Niet gejaagd. Ontspannen. Ik besluit om dit gevoel bij mij te houden dus ik open mijn laptop. Mijn blog.
Een trots gevoel bekruipt mijn lichaam. Te lezen waar Evan vandaan komt. Welke hobbels wij hebben gehad en hebben doorstaan. En het besef dat wij nu in rustiger vaarwater zitten. Ja, ik durf dat nu te zeggen. Na maanden van rust in het gezin en een Evan die zich ontwikkelt tot een kleine jonge man.
Geen wekelijkse ziekenhuisbezoeken of trajecten meer, niet overspoeld worden door de alledaagse emotie dat het je te veel is. De angst dat je niet uit de situatie komt, dat het altijd zo zal blijven.
De afgelopen maanden hebben we ons gericht op overleven, en van daaruit opbouwen. En hoewel we vaak geen uitweg zagen, zit ik hier nu toch met een rollende traan over mijn wang gecombineerd met een weemoedig gevoel. Een dankbaar gevoel. Dankbaar voor de steun die we hebben gehad. En uiteraard ook het begrip van onze omgeving. Vrienden die op de achterbank komen te zitten, omdat we simpelweg geen tijd meer hadden om af te spreken. En al hadden we de tijd, dan was elke prikkel Evan te veel, dus een bezoek van een ander was een no-go.
Ik denk terug aan de nachtenlange escapades. Dat Evan niet wilde slapen. Huilen, gieren, angst. En aan de periode dat hij uiteindelijk wel kon slapen, maar met 2 soorten medicijnen. Het schuldgevoel dat mij dit gaf. Het schuldgevoel als ouder dat je het niet goed doet. Want waarom slaapt mijn kind niet. Waarom moet ik hem volstoppen met medicatie om hem een nachtrust te kunnen geven. En het daarop volgende gevoel, misschien van uitputting: de berusting. De situatie is zoals het is en blijkbaar kan ik er niets aan veranderen. Precies dát gevoel, de berusting en het schuldgevoel wat met elkaar vermengd bleef om in tijden als ik het niet meer trok, mij naar beneden te halen. De balans was weg.
Gelukkig heb ik deze overtuigende, jezelf-naar-beneden-halende-gedachte, los kunnen laten. Het gaf mij niets en het bracht ons niet verder. Daarentegen heb ik een handleiding kunnen opbouwen voor Evan, wat hij nodig heeft. Rust, geen onverwachte momenten en een grote mate van voorspelbaarheid. En hoe idyllisch ik dat nu ook op schrijf, gaat dat zeker nog niet altijd op. Uit het niets kan hij nog een bui hebben, ontploffen. Maar ik kan beter achter halen wat de trigger was. Een onverwachts geluid, een pijnlijke buik door obstipatie, of een vast lopende gedachte.
De boze buien hebben plaats gemaakt voor veel lach momenten op een dag. Te zien hoe Evan dingen kan opvatten, hoe hij zichzelf nu kan uiten en de lolbroek kan uithangen. Ik denk terug aan gisteren. Hoe we samen bij het hek van de kinderboerderij staan en hertjes gras laten eten uit onze handen. Als reactie op het eten laat het schattige hertje een gecombineerde nies met spuug los. Vol tegen Evan aan. Evan bedenkt zich niet en spuugt terug. Mijn lach onderdrukkend zeg ik op boze toon: Evan je mag niet spugen! Hij kijkt mij boos aan, met een kwijl sliert langs zin kin en zegt op boze verontwaardigde toon: “Maar mamma, hij spuugt ook!’
Beseffend dat hij nog veel dingen mag leren, en het leven voor hem überhaupt onvoorspelbaar is, laat ik het gevoel van trots en dankbaarheid stromen in mijn lijf. En dat is de radiostilte. Dat het goed gaat met Evan en dus ook met het gezin. De balans is terug en blijkbaar had mijn hoofd minder behoefte om even minder van mij af te schrijven.